FACEBOOK EXISTENCIAL Vento Morteira

Gústame emborracharme polas mañás, pasar as tardes con resaca e estar sobrio pola noite.

Gústame o cheiro da palla húmida, e do estiércol de vaca, gústame ver voar e ver danzar entre as ramas aos paxaros, gústame ver amencer e o aroma do vapor da muller tras facer o amor.

Gústame ver correr os ríos e as nubes, todas as nubes.

Gústanme as casas humildes, os alpendres, as cuadras e os muros de pedra.

Gústame o pan, as patacas, o aceite, as agullas en lata , os froitos secos e a froita.

Gústanme as tres estrelas do cinto de Orión.

Gústanme os labregos que falan pouco, aman a terra e non minten. Gústanme as mulleres que non enganan.

Gústanme os oficios vellos de cesteiros, alfareiros, latoeiros; e os nenos cando cospen.

Gústanme os mapas e as fotos estelares. Gústanme os rifs de guitarra, os acoples e a distorsión; gústame o son do roncón da gaita.

Gústame andar descalzo e beber da billa. Gústanme as visitas inesperadas e a alegría desorganizada.

E pouco máis…

E non me gusta todo o demais.

NACIONALISMO E ANARQUISMO VVAA

nacionalismo_e_anarquismo-1
Preme na imaxe para ver/descargar o pdf

O libriño/"panfleto" Nacionalismo e Anarquismo foi editado polo colectivo Treboada no ano 1992. Ano significativo por todos os fastos como a exposición de Sevilla, as olimpiadas de Barcelona ou a celebración do Vº centenario do xenocidio de América. Foron anos de bastante actividade a nivel contestatario e se debatía de moitas ideas e prácticas que concernían a diferentes ámbitos políticos e como non ao ámbito libertario. O tema do nacionalismo suscitou e suscita moitas controversias a nivel xeral e se o focalizamos nos parámetros do eido libertario pois o tema chega acalorar de grande maneira. Treboada que se adicou despois máis a edición de música punk e hardcore, na súa maioría galega de maneira alternativa, xuntou neste libriño a autores e colectivos libertarios de moito peso que dan a súa opinión de distintas facetas asociadas á temática, rompendo quizais, isto o dicimos ilusamente, os mitos do anarquismo máis ríxido con respecto ao tema.

ARCO DA VELLA (PENSAMENTO LIBERTARIO GALEGO) 1 VVAA

arcodavella-1Preme na imaxe para ver/descargar o pdf

Arco da Vella (Pensamento Libertario Galego) foi unha publicación de carácter libertario editada polo colectivo Arco da Vella en Santiago de Compostela.
Publicáronse catro números, a comezos dos anos 80. Estaba escrito integramente en lingua galega, e contou cunha tirada de 1.000 exemplares, con depósito legal. Aparecía impreso con moitas ilustracións, presentado con follas de distintas cores e con formatos distintos, así como pegotes e obxectos engadidos (pedazos de espello, letras de sopa…).
Entre os seus colaboradores están Carmen Blanco, Ramiro Fonte, Manuel Forcadela, Claudio Rodríguez Fer, Margarita Ledo, Henrique Monteagudo, Dionisio Pereira, María Balteira (pseudónimo de Rosa Bassave Roibal), Alberto de Esteban Gracia, Susana Antón, Albino Prada, Manuel Xirimbao, César Rodríguez, Álvarez, Cide, Cobas, Llamazares, Miragaia, Prada, Díez, Rábade, Louxas, Alvite, Barba, ou Vétula.
Tiña unha liña claramente anarcocomunista, libertaria, galeguista e pro-CNT. Máis que polo seu contido, destacou pola súa extraordinaria presentación, con pingas de vangardismo.
No 1º número aparece o artigo “o Estado non é a patria”, firmado pola Federación Anarcocomunista Galega. Falábase tamén de temas diversos como o parto natural, a loucura e os manicomios, a identidade galega, a enerxía nuclear, o antimilitarismo, a cociña natural ou os problemas urbáns. Inclúe un texto de Eva Forest.
O número 2 apareceu no verán de 1981, con 30 páxinas máis cubertas e engadidos, e cun formato de 27 x 42 cm. Fala de temas como a homosexualidade, o caso Scala, a prisión de Herrera de la Mancha, a heterodoxia anarquista, ou a protección animal.
O número 3 editouse no verán de 1982, con 36 páxinas máis oito do anexo, cun formato de 21 x 27 cm e 13,5 x 27 no anexo. Trata temas como a lingua galega, o campo, a apicultura, a tecnoloxía alternativa ou a gastronomía.

gl.wikipedia

Presentamos aquí para poder visualizar e descargar ao mesmo tempo o primeiro número que apareceu en 1981 da revista Arco da Vella. Pensamento libertario galego, que editaba a Cooperativa Reprografía 1846 en Compostela.
 Facémolo porque consideramos que é imprescindible facer os exercicios de memoria precisos para rescatar e non deixar atrás proxectos que foron moi importantes na época, entre outras cousas, por que non se vai dicir, porque eran moi minoritarios e sen embargo existiron, como teñen existido outros aos que acollerse xa que serven de exemplo para continuar expresando a nosa disconformidade co establecido e seguir sementando as ideas libertarias tan obviadas nestes tempos.
 Hoxe en día que repuntan dalgunha maneira certas historias que teñen que ver co fanzine, a autoedición e a modernidade pensamos que é significativo que na Galiza de principios dos oitenta existira algo como Arco da Vella.

DE VIVIR. CUADERNOS DA GADAÑA 3 Xosé Dono

xose_dono-1Preme na imaxe para ver/descargar o pdf

Os Cuadernos da Gadaña (colección patrocinada pola Irmandade Galega de Madrid e con deseño de Xosé Manuel Pereiro) viron a luz no ano 1979 e arrancaban cun número 0 no que se reproducía un escrito de Luís Seoane, “Textos encol da Arte Galega”, publicado en Bos Aires xunto cun cartafol de debuxos inéditos que servirían para ilustrar un libro de Carlos Oroza. Do pintor, estudoso e teórico da arte, ofrécensenos tres capítulos: “Arte galega”, “Anotacións sobre da creación artística” e “Nota encol da arte galega” onde Seoane reivindica que “non se pode prescindir dos que traballan fora, pois proieitan a Galicia lonxe dela e polas mesmas razós que nengún país da terra renuncia ós seus fillos”. Así eran presentados, no Limiar desta primeira entrega, estes “Cuadernos”: “arelan ser unha publicación discontinua, de carácter experimental, na que se recollan unha serie de traballos realizados hai anos e non pubricados deica agora por razóns de todos sabidas, secomasí as novas experiencias /…/ e tamén números monográficos adicados ben a un escritor, ben a un pintor…”. Logo viría o especial dedicado aos “Poemas Caligráficos” de Uxío Novoneyra, cun prólogo realizado por Reimundo Patiño no que salienta o traballo do poeta: “un home do Caurel, labrego e druida, fixo o relato das penedías, dos cumes, do xordo e anónimo devir das augas, do rítmico sobrepoñerse das colleitas, do impersoal estar xeolóxico das terras”. E aínda a parecerían dos volumes máis: o libriño de Xavier Vaz “O muíño de antrasaguas”, unha prosa na que, en verbas de Reimundo Patiño, “hai unha concepción animista da natureza na persoalización de animás e cousas…”, e o denso volume lírico da autoría de Xosé Dono, titulado “De vivir (Noiturno de pub. Caledonia. Santuarium)” aparecido no ano 1980 con ilustracións de Reimundo Patiño.

“Brais Pinto e a creación nos Cuadernos da Gadaña”, Xavier Castro Rodríguez, Galicia Hoxe

ULTRAGRÁFICO recupera o derradeiro volume cos tres poemarios de Xosé Dono como se comentaba aparecido en 1980. Chegou un exemplar as nosas mans e pareceunos que ao igual que co resto de entradas desta nova actualización do noso blog deberíamos facer un exercicio de memoria porque moitas veces hai cousas que non se lles dá/deu a saída que merecían. Nós non somos ninguén, somos conscentes do pouco alcance dos nosos verquidos, será millor tamén así, mais mentras podamos gústanos resaltar o que nos semella que merece a pena e estes poemarios de Xosé Dono nos fixeron meditar e non só mostralos senón que nos levou ao feito de mostrar esas outras dúas novas entradas do blog desde o punto de vista da memoria. E así unhas cousas levan as outras e ademáis do "Cuaderno da Gadaña" nº 3 pois animámonos e reeditamos dixitalmente o libriño nacionalismo e anarquismo e o primeiro número da revista libertaria Arco da Vella. Que aproveite!

CATRO CINEGRAMAS CONCEPTUAIS Claudio Rodríguez Fer

(Deriva libertaria anticolonial)

ANTROPOLOXÍA DOCUMENTAL

Claudio Rodríguez Fer, ANTROPOLOXÍA DOCUMENTAL

O norteamericano Robert J. Flaherty iniciou o cine documental, mediante a convivencia por inmersión, retratando ao pobo inuit en Nanook of the North (1922) e ao samoano en Moana (1926); máis tarde colaborou con F. W. Murnau na conflitiva produción de Tabu (1931), docuficción rodada na Polinesia.

ALPHAVILLE OMEGA

Claudio Rodríguez Fer, ALPHAVILLE OMEGA

Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution (1965), de Jean-Luc Godard, é un thriller de ciencia ficción cheo de conexións literarias (La Fontaine, Baudelaire, Orwell, Eluard, Céline, Borges), intertextualidades cinematográficas (Cocteau, Lang, Murnau, Marker) e referencias filosóficas ou científicas (Pascal, Nietzsche, Bergson, Einstein).

INVASIÓN REXISTRADA

Claudio Rodríguez Fer, INVASIÓN REXISTRADA

Invasión (1969), do arxentino Hugo Santiago Muchnick, quen contou no guión con Jorge Luis Borges e Adolfo Bioy Casares, converte Bos Aires en Aquilea, unha cidade ocupada dun xeito misteriosamente inexorable malia a resistencia kafkiana dun pequeno sector de activistas.

QUEIMADA LIBRE

Claudio Rodríguez Fer, QUEIMADA LIBRE

O cine político do italiano Gillo Pontecorvo centrouse a miúdo nas loitas anticoloniais, como ocorre en Queimada (1969), rebelión dunha illa caribeña contra o imperialismo portugués teledirixida polo neocolonialismo británico.

SONHOS Artur Alonso

É membro numerário da Academia Galega da Lingua Portuguesa. Tem quatro livros publicados, dois livros coletivos. Participou em várias revistas como Agália, Outras Vozes ou Identidades e em jornais digitais como o Portal galego da língua ou Mundo Galiza. Pertence ao Clube dos Poetas Vivos de Galiza.

Sonha Alicia Sanchez Camacho deixar de viver em Catalunha, por causa da falta de liberdades e pluralidade política; curiosamente sonha Felipe González o mesmo acontece em Caracas, será que na Generalitat governa um bolivariano? Sonha o alcaide de Vigo, os da Xunta respeitem a sua cidade; ao tempo que sonham em Crunha entregar aos cidadãos o governo desta localidade.
Sonha Obama, Cameron, Hollande com um Meio Oriente alargado – este sonho o comparte também a amiga Fraternidade Muçulmana (curiosamente sonha o governo israeliano com o fim da ameaça iraniana).
Sonha Susana Díaz com uma oposição responsável, do mesmo jeito o novo regedor de Ourense em esse mesmo sonho vê-se retratado, a pesares dum ser popular e outra sócia lista proclamada.
Sonha o senhor arcebispo com uma sociedade bem catolizada, e a nova alcaidesa de Mondonhedo sonha mesmamente que em esse catolicismo, como povo, temos nós a identidade; no entanto Ferreira e Noriega sonham com liberdade na sua religiosidade.
Sonha Esperanza Aguirre com a ameaça dos “soviets” na capital das Espanhas, e com a mesma sonhava Carmona: com chegar a ser, dela, alcaide.
Sonha o rei Filipe VI recuperar o prestigio da monarquia desprestigiada, a um tempo que sonhava Leticia converter-se em rainha afamada.
Sonha Vladimir Putin travar a expansão do Império Norte-americano; ao tempo que sonhava Merkel com uma Ucrânia na União Europeia integrada.
E em algum lugar deste remoto planeta, nas montanhas do Afeganistão (pode estar a dar-se o caso), alguém desperta do seu sonho e a dor dele se esvai em um lapso… para sempre e sem palavras.

TABLERO DE DON MATEO DE LEMONTE (FRAGMENTO C) Barbaro Mahony

http://barbaromahony.blogspot.com.es
http://www.pinterest.com/barbaromahony
http://barbaromahony.tumblr.com

TABLERO DE DON MATEO DE LEMONTE (FRAGMENTO C), Barbaro Mahony
Piezas grabadas en papel y compuestas sobre un lienzo al que van adheridas, que permite el plegado del tablero. Ensalada iconográfica sobre la que se desarrollaba el juego para “esparcimiento de navegantes en la travesía desde los Imperios de la Luna hacia más allá de los del Sol” (Tractatus de navigatione siderea. – [s.l.: s.n., c. 1540]. – f. CXXVII v.). El nombre por el que se conoce el tablero aparece manuscrito en un margen y se supone de un propietario del ejemplar.

F.P. Roi Ferreiro

Autopoiesis Integral http://roiferreiro.blogspot.com.es

F.P.

F.P. — Aqui é
o Ferrol Proletário

Marchas de sombras
entre as ruas escuras
A cidade morrente habita
em rostros conhecidos
@s desconhecid@s emigram
para nom ser devorados
polo silêncio
destes mormulhos patéticos
desses berros velhos
valeiros, néscios
daqueles arraizados arredor
da casa da miséria
vivendo como pantasmas
dalgo que foram
mas que já nom voltará
aos seus corpos
cheos de vazio de espírito
dum passado perdido

F.P. — Só fica
um Furado do Paraíso

Eu caminho só
atravessando o silêncio
as praças despejadas
abaixo do ceu
gris e ennoitecido
Ando, vou, envolvido
entre paredes de ar
em que batem
ressoando
as lembranças de tantas
luitas vaas
que acabam de ser
porém derrotadas já antes
polos ventos de morte
e polas sinceras
bágoas hipócritas
d@s que nunca apreenderam
nem esqueceram
como luitar
e nom ficarom
aqui para emigrar

F.P. — Este é o destino
das Forças Prostituídas

Eu som só
outra exceiçom na soidade
vagando por essas ruas
de nadidade
e de pantasmas
como um lóstrego apagado
na rara procura
de almas por salvar-se
desejosas de sair
em verdade
desta sepultura urbana
para luitar
por um além
casando
coa pétrea noite
na esperança
de que assi renasça
o sol escurecido
que ja tem migrado
para abaixo das augas históricas
onde @s traidore/as
nom alcançam
e no silêncio da orige
vibra ainda a raiva
vive o lume criador
chamando pola vingança
aos que ainda sabem
no seu sangue
a memória
da justiça
e do por-vir

F.P. – Este é o caminho
para a Fraga Proibida

 

Escrito o 16/03/12.

Blogo máis alá do que imaxinas!